Nastołówce szkolnej to danie, obok jajek w sosie musztardowym, stało na podium znienawidzonych potraw. Owsianka, serwowana w szkole jako rzadka zupa mleczna z pływającymi w niej kilkoma płatkami owsianymi, wracała nietknięta przez dzieci.
Czytaj dalej
Raz, dwa, trzy – próba głosu! Nie obiecuję wielkich powrotów, bo i Wy nie możecie obiecać, że będziecie nadal czytać blogi.
Czytaj dalej
Ten wpis powstał w ramach współpracy barterowej z Thermomix. Miał być rolką, ale temat jest zbyt rozległy by sprowadzać go do krótkiego filmiku, więc zdecydowałam, że spiszę moje wrażenia na blogu.
Czytaj dalej
Kto by pomyślał, że będę zbierać się do tego wpisu blisko rok! Blogi pokrywa warstwa kurzu, ale jednak to chyba na nich nadal najłatwiej znaleźć jakiś przepis –
Czytaj dalej
Napisała do mnie Kasia:
Dzień dobry,
czytam Pani bloga od dawna. Wspominała Pani kilkukrotnie ajerkoniak jako częstego gościa na Pani stole, ale nigdzie nie ma u Pani na niego przepisu. Czy robi go Pani na wódce, spirytusie, a może mieszance brandy i koniaku? Proszę o rychłą odpowiedź, bo piszę listę zakupów. Z poważaniem, stała czytelniczka.
Odpisałam:
Dzień dobry Kasiu,
słuszna uwaga! Postanowiłam spisać tę recepturę i dzisiaj pojawi się na blogu. Ja ajerkoniak robię na wódeczce. Pozdrawiam, Ania.
Jak napisałam, tak czynię. Przepis na domowy ajerkoniak opublikowałam kiedyś na Instagramie, ale z przepisami tam serwowanymi już tak jest, że szybko przepadają w czeluściach archiwum. Na blogu ich życie jest zdecydowanie dłuższe.
Domowy ajerkoniak robię odkąd mam w domu Thermomix, bo tylko tak mogę to zrobić łatwo, szybko i bezproblemowo. Przepis, jaki widzicie poniżej, pochodzi z książki „Thermomix. Kulinarne ABC”, obok niego umieszczę też wskazówki na przygotowanie ajerkoniaku bez tego sprzętu.
Przepis na domowy ajerkoniak przeznaczony jest dla osób pełnoletnich.
Posiadacze Thermomixa: nadkładam motylek, wrzucam żółtka i cukier do naczynia, podgrzewam 5 minut w 70 st. C., na obrotach 3. Dolewam resztę składników, podgrzewam 5 minut w 70 st. C. na obrotach 3. Voila! Gotowy przelewam do butelek, trzymam w lodówce.
Bez Thermomixa: do dużego garnka nalewam wodę (ok 1/4 pojemności), zagotowuję.Zmniejszam ogień. Dużą miskę z żółtkami i cukrem układam na garnku i miksuję do uzyskania kogla-mogla. Zdejmuję z kąpieli wodnej, dolewam wódkę i mleko, ustawiam znów na garnku i miksuję 2-3 minuty. Należy uważać, by temperatura kąpieli wodnej nie była zbyt wysoka, bo powstanie jajecznica, nie kogel-mogel.
Domowy ajerkoniak przelewam do butelek.
Nadeszła ta chwila i z radością przedstawiam Wam owoc moich jesiennych spacerów po Gdańsku, e-book „GDAŃSK DLA WTAJEMNICZONYCH. 10 pysznych spacerów”. Na blogu opublikowałam cztery wędrówki (klik), które pojawiły się w e-booku, ale oprócz nich jest tu jeszcze kolejne 6 tras spacerowych (m.in. Biskupia Górka, Dolina Radości, Wyspa Sobieszewska czy okolice Świętego Ducha). Każdy spacerek zawiera akcent kulinarny, bo już tak jest, że bez jedzenia i herbaty w termosie nie lubię wędrować. Mam nadzieję, że dzięki moim zdjęciom i opowieściom uda mi się zachęcić Was do odkrywania nieoczywistych zakątków mojego ukochanego miasta.
E-book „GDAŃSK DLA WTAJEMNICZONYCH. 10 pysznych spacerów” to projekt realizowany w ramach programu Otwarty IKM organizowanego przez Instytut Kultury Miejskiej w Gdańsku.
Jeśli ruszycie w którąś z tras, koniecznie dajcie mi znać, będzie mi bardzo miło! Poniżej kilka z pięćdziesięciu trzech stron e-booka.
Dzisiejszy post chodził mi po głowie od bardzo dawna, a zmobilizowałam się do jego napisania dzięki współpracy z Coffeedesk . Główną rolę w dzisiejszym poście grać będzie kawiarka. Będzie też o kawowych natręctwach i wspomnieniach, o rytuałach i kawowych obrazkach. Chętnie poczytam też o Waszych kawowych odlotach!
Po pierwsze: odpowiednia kawa.
Nie może być kwaśna, ma być lekko orzechowa w smaku, aksamitna i dość mocna. Nie lubię owocowych nut w kawie, dlatego przelewy i inne wynalazki mi nie smakują.
Po drugie: in kawiarka we trust!
Od lat to moja ulubiona forma parzenia kawy. Jako leniwa minimalistka nie widzę sensu posiadania ekspresu do kawy w domu. Kawiarka zajmuje o wiele mniej miejsca, jest tańsza, podręczna i zdecydowanie łatwiejsza w eksploatacji. No i można ją wszędzie ze sobą zabrać, co też czynię. Kawiarka jechała ze mną na Islandię, dzięki czemu mam na koncie parzenie kawy na końcu świata pod kołem podbiegunowym, w ciszy fiordów, w pustce interioru.
Kawiarkę zabieram na każdy weekendowy wypad, a do Zielonego Domku na Kaszubach kupiłam już oddzielną. Swoją drogą, gdy w domku zabrakło kiedyś prądu, przygotowałam kawę na ognisku. Mam też za sobą robienie kawy na grillu – da się!
