W babcinej kuchni (racuszki z twarogiem lub jabłkami)

21 stycznia 2014
 
Zawsze zazdrościłam tym, którzy mają blisko do swoich dziadków i mogą ich odwiedzać kilka razy w miesiącu, zajść na herbatkę czy talerz zupy. Mnie dzieli od nich ponad 400 kilometrów. Widujemy się  kilka razy w roku i nigdy nie zdarzyło mi się wpaść do nich ot tak, na chwilę, porozmawiać, pochwalić się nowym artykułem, pierścionkiem czy przynieść kawałek sernika upieczonego zgodnie ze wskazówkami babci.
Zazdrościłam na przykład Tomkowi, który zachodził do swej babci na słodkie naleśniki z twarogiem, z tą obłędnie chrupiącą falbanką (bratu Tomka babcia smażyła placki ziemniaczane z cukrem). Sama kilka razy uczestniczyłam w takim obiedzie, popijając kompot ze szklanki ze złotą obwódką i rozmawiając o sąsiadce z góry, która ciągle pożycza pieniądze. Czasem babcia serwowała białą kiełbasę duszoną z dużą ilością słodkiej złotawej cebuli – wystarczyła jedynie kromka świeżego chleba, by ten posiłek sięgnął ideału.
Kiedy zaczęłam interesować się kulinariami i fotografią, coraz częściej odwiedzałam kuchnię dziadków z aparatem w dłoni. 
Podchodzili do tego niechętnie i do tej pory niewiele się w tym zakresie zmieniło: babcia Ania nie godzi się na zdjęcia bez makijażu, dziadek Janek w ogóle nie życzy sobie fotografowania. Zawsze więc wyjaśniam, że uwieczniam tylko proces gotowania, ich dłonie, naczynia i kuchnię (nie fotografuj tego bałaganu! Robisz zdjęcia brudnym naczyniom? Poczekaj, wezmę ten ręczniczek poplamiony…), nic więcej.
Te argumenty do nich przemawiają. Opuszczam kuchnię z serią zdjęć dokumentujących smażenie racuszków, blinów czy naleśników.

Zdjęcia, które widzicie, zrobiłam ponad dwa lata temu. Był gorący lipcowy dzień, babcia ubrała fartuch w kwiaty i zabrała się za przygotowywanie jednego z moich ukochanych obiadów z dzieciństwa: pachnących wanilią racuszków z twarogiem

Niegdyś wolałam wersję jabłkową, z czasem skłoniłam się ku serowym… A może było na odwrót, sama nie wiem; tak naprawdę to nieistotne – dzisiaj wielbię je jednakowo. W mojej wyobraźni urosły już do rangi symbolu, ich słodycz to zarazem smak dzieciństwa, beztroski, wakacji na działce i wypadów nad Wartę. Racuszki są puszyste, mają chrupiące brzegi i jeszcze nigdy nie wyszły mi tak pyszne, jak babci, dlatego też nie podejmuję się ich robić. Mama też próbowała odtworzyć ich smak, ale bezskutecznie: babcine zawsze wygrywają.

A ta garstka zdjęć musi mi wystarczyć do następnego spotkania.

20 komentarzy

  • 3 lata temu

    cudnie jest mieć taka babcie co TAKIE racuszki robi 🙂

  • Anonimowy
    3 lata temu

    Jak zwykle fascynujaca historia w tle przepisu, który zaraz miałoby sie ochote wypróbowac 🙂 a może własnie odwrotnie – przepis w tle historii ? 🙂 Świetny pomysł na wpis w dniu babci, swoją drogą. Kuchnie moich babć różni dosłownie wszystko. Jedna (Greczynka) wpoila mi uwielbienie do kuchni śródziemnomorskiej, od małego rozkochując w przepysznych musakach, zupie avgolemono, gołąbeczkach dolmadakia, czy baranim gulaszu z ryżem, na święta serwując zawsze przepyszne ciasteczka kurabiedes. Druga babcia, pochodząca spod Sandomierza, to – pyszne pierogi, rosół z domowym makaronem, schabowe smażone na smalcu, puree polane sowicie tłuszczykiem ze smażenia kotleta (ach, jakie to straszne :)) i mizeria z gęstą śmietaną 🙂 Co ciekawe, mimo tak różnych diet, obie babcie są chude i żyją sobie nieźle już 76 i 80 lat. Ja osobiście nie potrafię wybrać, która kuchnia lepsza i czerpię z obu pełnymi garściami 🙂

    • 3 lata temu

      Zazdroszczę tego babcinego "miksu"! To jest piękne przemieszanie kuchni, otwarcie się na różne smaki… Ja mam zdecydowanie węższy wybór potraw z przeszłości, ale i tak wszystkie sa mi bardzo bliskie.

      Dziękuję za ciepłe słowa.

  • 3 lata temu

    Zazdroszczę 🙂

  • 3 lata temu

    Piękny post! Pozdrawiam 🙂

  • AAaaaaa moja babcia tez tak ma robi rewelacyjne sodziaczki i klopsiki mielone, które tylko jej wychodzą. I zawsze wywozimy je w zawekowanych sloiczkach, zeby móc w domu sie nimi rozkoszować. Nikt inny takich nie robi choć jej córki ( moja mama i jej siosta) próbują to zawsze zostają zganione, że to nie ten smak.

    • 3 lata temu

      Sodziaki mnie zaintrygowały, co to? Placuszki czy ciastka?

  • 3 lata temu

    Dla mnie właśnie moja babcia jest i będzie moim największym autorytetem kulinarnym 🙂

  • Anonimowy
    3 lata temu

    A ja dziękuję Tobie za ten wpis.Moja Babcia (95 lat) robi najlepsze naleśniki na świecie!Do tej pory stara się ,każdego dnia coś zrobić pysznego:)

    • 3 lata temu

      Wow, obiady u 95-letniej babci – zazdroszczę genów 😉

  • 3 lata temu

    takie babcine wyroby sa najpyszniejsze 🙂
    zapraszam również do siebie:
    http://www.stopmymoments.blogspot.com

  • 3 lata temu

    A ja zazdroszczę nawet tych 400 km. Niestety moi dziadkowie są już tylko w moich wspomnieniach.
    A co do babcinych placuszków to u mnie zawsze w piątek popołudniem zawsze na stole pojawiał się talerz placków Pankracków z jabłkami. Oglądałam Okienko Pankracego a mama z babcią wpychały we mnie ile się dało. To był ponoć jedyny dzień kiedy zjadałam obiad bez problemu:) Taka to moc babcinych placków!

  • 3 lata temu

    Z dań Babci najbardziej chyba lubiłam złociste naleśniki które też były z falbanką, do tego nadziewane serkiem i jeszcze raz przesmażone, nie zapomnę tego smaku, było nie do odtworzenia. I nie wiem czy to zasługa starej rosyjskiej patelni bez rączki czy miłości którą Babcia wkładała w przygotowywanie naleśników dla wnuczków, ale obstawiam to drugie 🙂

    • 3 lata temu

      Ja też obstawiam to drugie 😉 Wiem, o jaki smak chodzi. Te naleśniki, o których pisałam sa identyczne, o których piszesz.

  • 3 lata temu

    Dziadkowie to skarb i skarbnica dobra wszelkiego. Ja już tego święta nie obchodzę od lat, ale pamiętam jak prababcia robiła mi placki z jabłkami. To były czasy, kiedy po owoc szło się pod drzewo a po mleko do sąsiadów 🙂 Pięknie było i pysznie. Zupełnie jak u Twojej babci.

    • 3 lata temu

      Ładnie napisane… Właśnie, po mleko do sąsiadów… Też chodziłam 🙂

  • 3 lata temu

    Chyba pochodzimy z tych samych stron… Warta, 400 km do domu z Gdańska (lub odwrotnie) racuchy z jabłkiem, bliny…dziadkowie z Kresów ( teraz pewnie wychodzę na prześladowcę…)
    Jak ja dobrze to znam !

    • 3 lata temu

      Się uśmiałam z tym przesladowcą 🙂 Moi dziadkowie mieszkają w Wieluniu, babcia jest góralką, ale dziadek z Kresów. Blisko (chodzi mi o Wieluń)?

  • 2 lata temu

    Aniu, a mogłabyś podać przepis na te placuszki/racuszki z twarogiem? Z pozdrowieniami, ewa

Zostaw komentarz