Food writing vs food reading, czyli pisanie o jedzeniu kontra czytanie o jedzeniu

22 lutego 2016
Świat kulinariów to siateczka połączonych przyjemności – smakowanie, gotowanie, wreszcie pisanie o jedzeniu i jego fotografowanie. Odpowiedź, która z tych czynności jest najprzyjemniejsza, wcale nie jest dla mnie jednoznaczna. Są dni, kiedy mam ochotę gotować i wcale nie chce mi się jeść, innym razem zwijam się w kłębek na kanapie i chrupię, siorbię, mlaszczę, a czasem lubię zanurzyć się w słowach z kulinarnym podtekstem. Uwielbiam czytać dobre teksty o jedzeniu. 
Są na świecie tacy ludzie, którzy darzą kulinaria niezwykłą czułością i potrafią pięknie o nich pisać, pochylając się nad każdym okruchem chleba, skrawkiem dobrego sera czy łyżeczką ulubionej konfitury. Niektórzy wplatają w to smaki z dzieciństwa, inni skupiają się na tu i teraz. Każdy z moich ulubionych autorów tworzy swój niepowtarzalny mikroklimat, w który najmilej wślizgnąć się jakiegoś ciemnego poranka, z kubkiem kawy w dłoniach.
Luty upływa mi na lekturze drugiego tomu „Dzienników kuchennych” („The kitchen diaries”) Nigela Slatera. Z reguły udaje mi się wysupłać pół godziny o poranku, kiedy Oluś zapada w poranną drzemkę. Zaparzam kawę i uzbrojona w słownik języka angielskiego oraz ołówek, wskakuję pod kocyk i czytam. Moje zdolności językowe sprawiają, że chłonę pewnie zaledwie 1/3 całej magii, ale i ten skrawek wystarcza, by za każdym razem, gdy odrywam się od książki, czuć się odurzoną jego słowami. Świat bezpretensjonalnych smaków, prostych przyjemności i świadomego przeżywania każdego dnia niezmiennie mi imponuje.
Jest jeszcze moja ulubiona Molly Wizenberg z blogu Orangette i jej kulinarne opowieści z Seattle, Luisa Weiss z The Wednesday Chef (tu z kolei lądujemy w Berlinie), czasem zaglądam też do Rachel Alice Roddy i jej włoskich historii. A niedawno z dziką rozkoszą zanurzyłam się w pisanych na dwa komputery, polskich Dziennikach Stołowych. Piękne, smakowite, chrupiące jak kromka świeżo upieczonego chleba, trochę w stylu wspomnianego wyżej Nigela (do którego z resztą dziewczyny często nawiązują), a w tle smaki Krakowa, Warszawy i dużo książek.
A to linki do stron, o których piszę:
http://dziennikistolowe.pl/

PS W ostatnim numerze KUKBUKA („Puszek okruszek”) znajdziecie ciekawy tekst o dobrych kulinarnych lekturach blogowych autorstwa Agnieszki Drotkiewicz.

8 komentarzy

  • 1 rok temu

    Uwielbiam czytać o jedzeniu. Mam dwie książki Sophie Dahl, z których dopiero po paru latach, dokładnie ze 2 miesiące temu ugotowałam pierwsze danie. Do tej pory interesowały mnie głównie historie o jedzeniu, gotowaniu i akceptowaniu swojego ciała. O dietach, dziwnym jedzeniu, które rzekomo miało być cudowne i powrocie do kuchennych smaków babci i zasad żywienia przez nią wpojonych. Pychota! Zaciekawiłaś mnie tymi dziennikami. Nigela Slatera lubię oglądać. Choć mój mąż już trochę narzeka, że nic tylko brytyjscy kucharze 😉

  • 1 rok temu

    Dzięki za ładny wpis. Gdy chcę poczytać coś napisanego piękną, niebanalną polszczyzną i mądrego, i w opozycji do strasznych newsów, i zalewu głupoty, zaglądam tutaj.

    • 1 rok temu

      Aha.. i skusiłam się na kupno Slatera po angielsku, też będę czytać ze słownikiem i ołówkiem:-) (tylko inny Slater na razie, z antykwariatu).

  • 1 rok temu

    kocham czytać o jedzeniu, kocham Nigela, post pode mnie 🙂 mam teraz humor lekki jak obłoczek. dziękuję.

  • 1 rok temu

    Bardzo lubię czytać o jedzeniu – dowodem lektura blogów i książek kucharskich. Gdy ktoś potrafi dobrze sfotografować apetycznie wyglądające danie i potrafi ciekawie o nim pisać – to jest to miła i przyjemna lektura. NIgela Slatera znam z programów na kuchni+

  • 1 rok temu

    Uwielbiam czytać o jedzeniu. A potem gotować, bo przecież jak tu nie zgłodnieć…? 🙂

  • 1 rok temu

    świetny post, fajnie się go czyta !! 🙂
    http://bythewaynd.blogspot.com/
    Zapraszam na mój nowy post o pielęgnacji włosów oraz sposób na szybki wzrost rzęs !!!!!!!! <3

Zostaw komentarz