O tym, co łączy tramwaj z butem, a rozpuszczalnik z winem, czyli Poznań z Foodlove

18 października 2013
Tort dla Foodloverek;
Po blisko dwóch latach ponownie odwiedziłam Poznań (relacja z pierwszej wizyty tutaj). Tym razem spędziłam w mieście dwa dni, z czego jeden w pięknym jesiennym słońcu, a drugi pośród szarej mgły.
 

Poznań jest jak większość polskich miast ? są w nim miejsca zapierające dech w piersiach swą urodą i takie, które są estetycznym kopniakiem w brzuch
Lubię to przemieszanie piękna z brudem, koszmarków z harmonią.

Poznań bywa piękny, bywa też kiczowaty, a czasem zupełnie brzydki. 

Dziwnie zapisuje się tu ulice (?ulica święty Wojciech?), jeździ się pięknymi tramwajami, bardzo lubi się buty (w co drugim sklepie sprzedaje się obuwie), widać też zamiłowanie do designu (nigdzie w Polsce nie spotkałam tyle sklepów z pięknymi przedmiotami codziennego użytku, co tutaj).

Ale nade wszystko Poznań jest smaczny.
Przekonałam się o tym podczas październikowego weekendu spędzonego z Foodlove, portalem kierowanym do miłośników dobrego i ładnego jedzenia, który właśnie rozpoczyna swą działalność. Przybyłam tu z ekipą gdańskich blogerek, a na miejscu ? obok uroczej Asi z Foodlove i zdolnej Agi z działki designerskiej ? dołączyły do nas również poznańskie blogerki kulinarne.
W zasadzie tę opowiastkę powinnam rozpocząć od zaproszenia, które pewnego dnia pojawiło się w mojej skrzynce? O, tego:

Ciasteczko czekoladowe z chilli i zaproszenie od Foodlove;

To dzięki niemu kilka dni później znalazłam się w pociągu relacji Gdańsk-Poznań w towarzystwie Asi, Magdy, Śliwki i Małgosi, z pudełeczkiem ciastek czekoladowych z chilli

Ciastka piekłam zarywając noc przed wyjazdem, bo pomyślałam, że głupio będzie pojawić się z pustymi rękami, skoro wszystkie dziewczyny pewnie coś przygotują. Któż by się spodziewał, że będę jedyną osobą, która coś upiekła (i tu padł stereotyp blogerki kulinarnej, która zawsze i wszędzie ma w zanadrzu potrawę własnej roboty).
Zaraz po przyjeździe do Poznania wpadłyśmy w wir atrakcji. 
Zaczęło się od spotkanie z ekipą od pysznego hummusu w ładnych słoiczkach ? Habemus Hummus. Po prelekcji chłopaków wypiliśmy kawę w towarzystwie ciast od Mai (helbeh z kozieradką i bananowo-czekoladowe), a potem nadszedł pełen atrakcji wieczór u Agi, autorki blogu Pretty Pleasure.
Ciasto Mai;
Najpierw mieliśmy (grono było mieszane) przyjęcie w barwach Foodlove (tort z pierwszego zdjęcia smakował równie dobrze, jak wyglądał), wykład Agi o trendach wnętrzarskich, a potem warsztaty z prac ręcznych. 
Przyjęcie u Agi;
W oparach rozpuszczalnika, którego aromat bardzo sobie cenię 😉 robiłyśmy nadruki na torby, a potem pudełeczka ? dawno tak dobrze się nie bawiłam, przypomniały mi się lekcje techniki w podstawówce.
Przyjęcie u Agi i buteleczka Nitro;
Ale wieczór dopiero się rozwijał, bo gdy zakręciłyśmy buteleczki z rozpuszczalnikiem, na stole pojawiły się butelki wina: oto rozpoczęły się warsztaty winiarskie prowadzone przez Jakuba, autora blogu Czerwone czy Białe

Wiedza winiarska, której liznęłam (a w zasadzie łyknęłam) z pewnością pozwoli mi odnaleźć się podczas winnych degustacji.

Warsztaty rękodzielnicze;

To, co działo się po winnych warsztatach, pominę milczeniem, powiem tylko, że było głośno i śmiesznie. 
I że o 23:00 jadłam burgera na poznańskim rynku (Święta Krowa), co oznacza, że wszelkie zasady 
przyzwoitości zostały złamane.
Mało tego, potem jeszcze trafiłam do Kawiarni Nocnej Kisielice, a serwowane tam shoty aloesowe skradły 
moje serce. Serce skradła mi tam również obsługa, która bawiła się co najmniej tak dobrze, jak goście lokalu.
Poranek w Poznaniu oblepił mnie senną szarością, ale na widok śniadania w Condordia Taste chmury się rozproszyły.

Concordia Taste;
I pozostał tylko zachwyt ? nad szczegółem i ogółem, każdym meblem stojącym w CT, deską, słoiczkiem, 
kubkiem i ich zawartością. 
Dawno nie jadłam tak pysznego i tak pięknie podanego śniadania.
Concordia Taste;
Concordia Taste;
Jakby tego było mało, w sklepie z włoskimi delicjami ? La Bottega ? czekała na nas degustacja serów i wędlin prosto z Italii. Spróbowałam tam m.in. nieziemskiego salami z truflową nutą (pętko przyjechało ze mną go Gdańska) i obłędnych serów (np. zamkniętych w skorupce z gliny, popiołu czy zanurzonych w cytrusowej grappie). 
Ale moim numerem jeden została Ricotta Dura di Pecora: twarda, osolona risotta (o wiele delikatniejsza niż 
feta, ale już bardziej wyrazista w smaku niż klasyczna znana nam ?miękka? risotta).
La Bottega;
Rozleniwiony śniadaniowo-serową ucztą organizm dostał kofeinowy zastrzyk w Taczaka 20, kawiarni w 
iście berlińskim klimacie (lubię!).
Taczaka 20;
Ostatnim punktem programu były warsztaty makaronikowe pod wodzą Ani, które odbyły w Akademii Kulinarnej SPOT. to EAT
Byłam bardzo ciekawa tego miejsca, bo widywałam je na zdjęciach, gdzie prezentowało się bardzo kusząco, ale na żywo całość okazała się jeszcze ładniejsza. Piękny budynek z czerwonej cegły, a w środku restauracja i 
sala ?warsztatowa? z przeszklonymi drzwiami, przez które mogli zajrzeć goście z knajpy. 
Moja drużyna ? ja, GosiaŚliwka i Kitchen Aid ? przygotowała zielone makaroniki limonkowe.

Uzbrojone w słoiczek hummusu, paczuszkę makaroników, butelkę wina, salami truflowe i dużo dobrych wspomnień, wsiadłyśmy do pociągu. 
Współpasażerkom bardzo dziękuję za to, że cierpliwie znosiły me towarzystwo, Magdę przepraszam za to, że cały czas miałam ją za Monikę, zaś pana, który był jedynym obcym w przedziale przepraszam za to, że tak późno poczęstowałam go winem, nie zapewniając przy tym kubeczka.
Po powrocie do domu stworzyłam swój profil na Foodlove i zabrałam się za segregowanie wspomnień z wyjazdu.

I powiem Wam jedno: Poznań to naprawdę miasto doznań. 

           

18 komentarzy

  • 4 lata temu

    widać, że świetnie się bawiłyście 🙂 ło mamo! kiedy ja piłam wino w pociągu???!!! szmat czasu a Wasz buzi radosne i szczęśliwe. Super 🙂

    • 4 lata temu

      oczywiście miały być"Wasze buzie"… literki mi wcięło 🙁

  • 4 lata temu

    Miło przeczytać coś miłego o swoim mieście 😉 I wiedzieć, że wcale nie jest tutaj tak źle 😉
    Przy okazji dowiedziałam się, że w kilku fajnych miejscach mnie jeszcze nie widzieli 🙂 Dzięki! 🙂 I zapraszamy ponownie! 😀

  • 4 lata temu

    No właśnie ja nigdy nie byłam w Poznaniu, więc moje oczy się cieszą gdy widzą taką świetną fotorelację! mam nadzieję, że uda mi się kiedyś tam wybrać 🙂

  • 4 lata temu

    2 miesiące temu byłyśmy pierwszy raz w Poznaniu, piękne miasto! Z pewnością wrócimy tam i to nie raz 🙂

    http://domowe-wypieki.com/tort-oreo/

  • 4 lata temu

    zachwyca mnie tort dla Foodloverek i zachwyca mnie Poznań i całe to Wasze spotkanie! 🙂

  • 4 lata temu

    a gdzie relacja z pierwszej wizyty? Zapomniała linka 😉
    Cóż, rzeczywiście mamy dużo sklepów z butami…
    Smacznie u nas, to prawda, Poznań się rozwija kulinarnie.Szkoda, że do Ruiny nikt Cię nie zabrał. To jedno z najważniejszych miejsc u nas. Skradliby Twoje serce sernikiem pistacjowym i kawą. Kocham ich.

  • 4 lata temu

    Bardzo lubię Twoje relacje z wszelkich wyjazdów. Słowa, zdjęcia. No prawie, jakbym tam była!

  • Anonimowy
    4 lata temu

    A w Starym Browarze nie bylas? Lo matko, to nie widzialas Poznania…

  • 4 lata temu

    zazdroszczę wyprawy, jak to opisywałaś czułam, że zapamiętałabym ten wypad do końca życia 😀

  • 4 lata temu

    To nie tak, że nasze ulice się dziwnie nazywają:) Nazwa Święty Marcin wzięła się od osady, a nie od świętego stąd ta nazwa, wystarczy choćby zajrzeć na Wikipedię tam jest na ten temat nieco więcej, tak samo ma się sytuacja z ul. Święty Wojciech, również była to osada. Inne ulice już odmieniają się normalnie np. ul. Królowej Jadwigi.

  • 4 lata temu

    Jakim cudem weszłaś po Kaponierę? Przecież przejścia podziemne są zamknięte od roku? 😉 Krajobraz jak po wojnie atomowej niemal 😉

  • 4 lata temu

    Dla mnie Poznań nadal jest niepoznany 😉 Ciekawa wyprawa, pełna kulinarnych przygód! 🙂

Zostaw komentarz