Każda okazja jest dobra, aby kupić książkę i zrobić deser. „Nigellissima” i kawowa panna cotta

3 stycznia 2013
prezenty
Każda okazja jest  dobra, aby kupić książkę. Boże Narodzenie w szczególności, zatem w grudniu kupiłam ?Nigellissimę? Nigelli Lawson.
Potem było jeszcze lepiej, bo nadeszły święta, a wraz z nimi kolejne kulinarne prezenty. Jak ja to lubię! Z każdą rozpakowaną paczuszką oczy lśniły mi coraz mocniej, ale przy ostatniej o mało nie spadłam z krzesła. Najpiękniejsze, najcenniejsze, najcudowniejsze ? stare książki kucharskie o pożółkłych kartkach, lekkim zapachu wilgoci i pięknych rycinach stały się moje. Mikołaju, ogromnie dziękuję! 
?Doskonała kuchnia? (M. Marciszewska), ?Praktyczny kucharz warszawski?, ?Współczesna kuchnia domowa? (A. Gniewkowska) z pewnością pojawią się tu niejeden raz, ja zaś wrócę na chwilkę do ?Nigellissimy?, bo pytaliście mnie o wrażenia dotyczące tej książki.

prezenty: największe wrażenie przy stole zrobił ceramiczny kubek wyglądający jak zgnieciony plastikowy
prezenty: instrukcja obsługi kota już przeczytana;
Jeśli szukacie w ?Nigellissimie? wielkich odkryć kulinarnych, to się zawiedziecie. 
Jeśli podchodzicie do włoskiej kuchni tak, jak rodowici Włosi, obruszycie się, oglądając interpretacje włoskich dań serwowanych przez Nigellę. 
Ale jeśli lubicie to, co robi pani Lawson, a zwłaszcza jej pierwsze książki, ucieszycie się, bo ta jest powrotem ?starej? Nigelli. Ku mojej uciesze wydawca zrezygnował z brzydkiej brązowej czcionki i tandetnych serduszek, jakie pojawiły się w ?Kuchni?. Na strony książki powróciły proste duże fotografie (zamiast wielu małych, które mnie irytowały), jak zawsze bez mocnych stylizacji. Tu potrawa jest na pierwszym planie, co niektórym może się nie podobać ? ja lubię właśnie ten rodzaj fotografii kulinarnej, prosty, bliższy codzienności i temu, jak naprawdę jemy.
Przepisy zawarte w książce stanowią luźne interpretacje na temat kuchni włoskiej. Bez spięcia, ślepego podążania za tradycyjnymi recepturami i z dystansem, czyli tak, jak lubię. Znajdziemy tu sporo dań makaronowych (np. orkiszowe spaghetti z oliwkami i anchovies), mięsnych i smakowite potrawy z warzyw (np. duszona fasola po wenecku z radicchio i rodzynkami albo fasolka z pistacjowym pesto). W tej książce najbardziej uwiodły mnie desery: owoce w sosie z białej czekolady i limoncello, mus czekoladowo-pomarańczowy, śliwki pod kruszonką amaretti czy kawowa panna cotta. 
Ta ostatnia chodziła mi głowie, odkąd ją ujrzałam, więc gdy tylko nadarzyła się okazja, zaparzyłam kawę i zabrałam się za przeliczanie ilości żelatynowych listków na łyżeczki żelatyny w proszku…

KAWOWA PANNA COTTA
(przepis na 4 porcje)
125 ml świeżo zaparzonego espresso
50 g cukru (najlepiej jasnego trzcinowego muscovado)
375 ml śmietany kremówki
szczypta soli
2 listki żelatyny (z paczki o wadze 25 g zawierającej 15 sztuk), tj. ok. 3 g żelatyny w proszku
W rondelku o grubym dnie mieszam połowę espresso, cukier, sól i śmietankę, mieszam całość do rozpuszczenia cukru. Następnie podgrzewam na małym ogniu i w tym czasie rozpuszczam żelatynę w pozostałej ilości kawy. Gdy przy ściankach rondelka pojawią się pęcherzyki powietrza, zdejmuję z gazu śmietankowy krem i mieszam z kawą zawierającą rozpuszczoną żelatynę. Mieszam dokładnie i pozostawiam do ostygnięcia.
Przelewam krem do pucharków lub specjalnych pojemniczków, chowam do lodówki i odstawiam do zastygnięcia, najlepiej na noc.
Uwagi:
1. Przepis na deser pochodzi z książki ?Nigellissima? Nigelli Lawson.
2. Ta panna cotta jest wyłącznie na bazie śmietany, co czyni ją nieco cięższą i z pewnościąb bardziej kaloryczną od tej (o, tutaj), która jest w moim stałym repertuarze. Deser jest, jak na pannę przystało, kremowy, ma delikatną strukturę i piękny kawowy  smak. Pycha!

30 komentarzy

  • Jejku, ale kuszaco wyglada! Ja ostatnio kupilam cos w rodzaju cooking step-by-step, zakochalam sie w zdjeciach i przepadlam 😀 teraz ciagle z niej korzystam. Znalazlam super sklep z tanimi ksiazkami i przepadam w nim na dlugie godziny 😀

  • 4 lata temu

    Aniu, to pierwszy głos za 'nową' Nigellą, jaki usłyszałam (no, przeczytałam)! To pierwsza jej książka, której nie kupiłam, bo nie byłam przekonana po skorzystaniu z "look inside" na Amazonie i przeczytaniu recenzji/spisu treści. Teraz jednak się waham… Zwłaszcza uwaga o powrocie do starego mnie przekonuje, bo stara Nigella = imho najlepsza :).

    • 4 lata temu

      Ptasiu, ja też jestem fanką 'starej' NIgelli, z resztą jej początki znam dzięki Tobie (i działaniom na GP:)! Ja lubię tę ksiązkę, w odróżnieniu np. od "Kuchni", która do mnie nie trafiła zupełnie.

  • 4 lata temu

    Pychota i dzięki za recenzję nowej Nigelli, bo ostatnio słyszałam na jej temat same słabe komentarze, a może przywykliśmy do jej książek i to reakcja na coś nowego:)Pozdrawiam

  • 4 lata temu

    Szczerze mówiąc mi osobiście Nigellissima nie przypadła ani trochę do gustu. Oglądałam kilka odcinków programu Nigelli o tym samym tytule i choć kiedyś oglądałam prawie wszystkie jej programy, teraz szubko zrezygnowałam… Dla mnie przepisy jakie tam proponuje są baaardzo daleką interpretacją kuchni włoskiej. Używa jedynie "włoskich" składników. Zawiodłam się na niej.

    • 4 lata temu

      A mi to własnie się podoba, że przepisy są tylko interpretacją kuchni włoskiej, nawiązaniem do niej. Zanudziłaby mnie kolejna książka z oryginalnymi recepturami włoskimi, nie kupiłabym jej.

  • 4 lata temu

    zaintrygowałaś mnie ta recenzją 🙂 lubię Nigellę ale przyznam szczerze, że troszkę boję się zestawienia jej z kuchnia włoską. Mimo to z chęcią bym tę książkę przetestowała i przepisy wypróbowała, pora na zakupy!!!

  • 4 lata temu

    Lubię kawę z mlekiem więc ten deser na pewno będzie mi smakował.

  • 4 lata temu

    Ojoj, więc nie tylko ja się krzywię na te serduszka:) Korzystam czasem z przepisów Nigelli, ale za nią samą nie przepadam. Ten stopień pewności siebie zawsze wydawał mi się podejrzany;).
    Pozdrawiam.
    U.

    • 4 lata temu

      A ja jej nigdy nie uważałam za pewną siebie, tnz. nie jakoś przesadnie.

      A serducha w "Kitchen" były okropne.

  • 4 lata temu

    hmmmm… a dziś wylukałam w niej przepis na mus czekoladowy? też Cię skusił? :-)) p.s. piękne fotki. jak zwykle! jak Ty możesz mieć jakąkolwiek dpresję w tym temacie Truskaweczko???!!!!

    • 4 lata temu

      Musik musowo, Cudawianko! :)))

      Dziękuję za te komplementa zdjęciowe, okazuje się, że sporo osób czytało komentarze u Ewy 😉 Niestety, różnie to u mnie bywa z ich docenieniem.

  • 4 lata temu

    ceramiczny kubek – bomba! chyba łatwo się pomylić i wyrzucić przez przypadek?

    • 4 lata temu

      Kiedy pokazywałam go dziadkowi, nie dowierzał, że to ceramika 😉

  • 4 lata temu

    A KUlinarne wyprawy Jamiego ktoś czytał?

    • 4 lata temu

      Ja 🙂 Są w porządku, choć juz inne od reszty jego książek.

  • 4 lata temu

    marzę o tak drogocennym w swe skali kulinarnym dorobku literackim:)
    a panna w tej nieco bogatszej wersji wydaje się świetnym zimowym deserem.
    wypróbuję w nowym roku;)

  • 4 lata temu

    Moim zdaniem ,Nigelissima' to najlepsza z książek Nigelli L.
    Bardzo mi się podoba jej włoski luz.

    • 4 lata temu

      O, to fajnie, ze nie jestem sama, Amber! Bo – ku mojemu zdziwieniu – przeważają chyba opinie na nie.

  • 4 lata temu

    cudowna ta panna cotta 🙂

  • 4 lata temu

    Ja tez dostalam Nigellissime pod choinke (i jeszcze kilka innych ksiazek kucharskich, to dla mnie najwspanialesze prezenty:) Mnie sie Nigella podoba. Mimo tego, ze interpretuje kuchnie wloska na swoj sposob. Z drugiej jednak strony przeciez nie chodzi o to aby powielac znane juz przepisy. Dzis wlasnie upieklam "cos" z tej ksiazki. Bedzie wkrotce na blogu 🙂

    Pozdrawiam cieplo 🙂

    • 4 lata temu

      Zapomnialam napisac, ze panna cotta cudowna. Zdecydoanie moje smaki. A na Twoich zdjeciach Aniu wyglada wspaniale 🙂

    • 4 lata temu

      Zgadzam sie z Tobą Majko w stu procentach!

  • 4 lata temu

    Zrobiłam. Jest idealna!

  • 4 lata temu

    Robiłam kiedyś kawową pannę cottę – muszę spróbować też tej od Nigelli 🙂

  • 4 lata temu

    Piękne zdjęcia, ciekawy wpis i wspaniałe prezenty! Kubek świetny :))

  • Bardzo jestem ciekawa "Historii polskiego smaku" – będę czekać, Truskawko na Twoją recenzję.

    ściskam

    • 4 lata temu

      Właśnie czytam, tnz. zaczęłam, ale zapomniełam wziąć ze sobą do domu, wiec nie dokonćzę na razie. Za to przerabiam obecnie "lubiewo", ale recenzji tu nie będzie ;)))

Zostaw komentarz