Nastołówce szkolnej to danie, obok jajek w sosie musztardowym, stało na podium znienawidzonych potraw. Owsianka, serwowana w szkole jako rzadka zupa mleczna z pływającymi w niej kilkoma płatkami owsianymi, wracała nietknięta przez dzieci.
Czytaj dalej
Raz, dwa, trzy – próba głosu! Nie obiecuję wielkich powrotów, bo i Wy nie możecie obiecać, że będziecie nadal czytać blogi.
Czytaj dalej
Ten wpis powstał w ramach współpracy barterowej z Thermomix. Miał być rolką, ale temat jest zbyt rozległy by sprowadzać go do krótkiego filmiku, więc zdecydowałam, że spiszę moje wrażenia na blogu.
Czytaj dalej
Kto by pomyślał, że będę zbierać się do tego wpisu blisko rok! Blogi pokrywa warstwa kurzu, ale jednak to chyba na nich nadal najłatwiej znaleźć jakiś przepis –
Czytaj dalej
Dzisiaj mam dla Was mój śledziowo-ziemniaczany klasyk z końca XIX wieku, forszmak. W wielkim skrócie, jest to zapiekane puree ziemniaczane z posiekanymi śledziami, cebulką i zieleninką. Niewielka ilość niepozornych składników i oszałamiający efekt! O historii forszmaku, genezie przepisu pisałam tutaj – klik.
Część osób, która mnie zna, wie o moim zamiłowaniu do czach. Lubię ten motyw, mam z nimi kilka ubrań i dodatków, a nawet kubek o takim kształcie. Jesienią, kiedy temat czaszek się zagęszcza, dostaję wiele wiadomości z linkami do czaszkowych ciekawostek, które można znaleźć w sklepach.
Paradoksalne jest to, że nie przepadam za Halloween (pisałam kiedyś o tym tutaj – klik), jestem typem od Zaduszek. Ale to w okresie przed Halloween najczęściej pojawia się mój ulubiony motyw i niekiedy z tego korzystam. Rok temu kupiłam w TK Maxx fartuszek w czachy!
Fakt, że nie obchodzimy Halloween nie przeszkadza nam bawić się motywami tego święta. Czaszki to jedno, ale ostatnio zaszalałam i – tłumacząc się radochą Olka (ale tak naprawdę i moją) – upiekłam paluchy wiedźmy. Przepis na te szalone ciasteczka widziałam już ponad dekadę temu, ale wcześniej jakoś nie miałam okazji ich zrobić, bo i dla kogo? Nadszedł ten czas, mogłam się pobawić i zaskoczyć nimi Olka. Wierzcie mi, był zachwycony!
Jakieś trzy tygodnie temu rozchorowałam się. W zasadzie dzieje się tak co roku, pierwsze ochłodzenie, zmiana pogody i już jestem przeziębiona. Od kataru i kaszlu szybko przechodzę do zapalenia zatok i wychodzę z tego po kilkunastu dniach, ale choroba często lubi wracać.
Dlatego gdy „złapało” mnie tej jesieni, postanowiłam wziąć się w garść i walczyć z przeziębieniem w naturalny sposób. Drugiego dnia leżenia pod kocem, wytoczyłam chorobie ciężkie działa i ku mojemu zdziwieniu po dwóch dniach byłam zdrowa. Udało mi się wyjść na prostą wyłącznie naturalnymi metodami, z czego jestem dumna i co mnie zmobilizowało do wprowadzenia pośród bliskich naturalnych metod walki z przeziębieniem. Jako że już kolejna osoba pyta mnie o sposób, w jaki do tego doszło, postanowiłam spisać wszystkie metody, jakie wówczas stosowałam i te sposoby na wzmocnienie, które wcieliłam w życie i stosuję codziennie.
Uprzedzam, że to tylko i wyłącznie moja metoda na przeziębienie, nie biorę odpowiedzialności za jej efekty u innych. Natomiast w razie przedłużającej się, poważnej choroby trzeba się zgłosić do lekarza i już. Mi lekarza udało się uniknąć, bo zareagowałam dość szybko i nie pozwoliłam na rozwinięcie się przeziębienia. Punkty 1 i 2 stosuję regularnie, nie tylko podczas choroby.
