Nastołówce szkolnej to danie, obok jajek w sosie musztardowym, stało na podium znienawidzonych potraw. Owsianka, serwowana w szkole jako rzadka zupa mleczna z pływającymi w niej kilkoma płatkami owsianymi, wracała nietknięta przez dzieci.
Czytaj dalej
Raz, dwa, trzy – próba głosu! Nie obiecuję wielkich powrotów, bo i Wy nie możecie obiecać, że będziecie nadal czytać blogi.
Czytaj dalej
Ten wpis powstał w ramach współpracy barterowej z Thermomix. Miał być rolką, ale temat jest zbyt rozległy by sprowadzać go do krótkiego filmiku, więc zdecydowałam, że spiszę moje wrażenia na blogu.
Czytaj dalej
Kto by pomyślał, że będę zbierać się do tego wpisu blisko rok! Blogi pokrywa warstwa kurzu, ale jednak to chyba na nich nadal najłatwiej znaleźć jakiś przepis –
Czytaj dalej
W kuchni pachnie duszoną cebulą. Muszę powstrzymywać się, by nie podjadać jej ciągle z patelni, bo zabraknie mi nadzienia do placka. Kilka minut później pissaladiere ląduje w piekarniku, a ja mam nieco czasu na lekturę.
Ale miałam wobec jarmużu konkretne plany kulinarne, bowiem będąc świeżo po lekturze „Plenty more” Yotama Ottolenghi, napaliłam się na jarmuż z chrupiącą cebulką. W trakcie przygotowań zmieniłam zdanie i – jak to często bywa – poszłam w innym kierunku kulinarnym. Tak oto powstał jarmuż z orientalną nutą, z kokosem, czarnym sezamem, chilli i czosnkiem.
Moją orientalną miseczkę zjadłam pochylona nad nową zdobyczą książkową, kupionym za grosze albumem z fotografiami Roberta Doisneau (wyd. Taschen, w świetnej serii „Icons”).
Albumy to taki rodzaj książek, który sprawia, że świat trochę zwalnia. Siadasz przy stole i w skupieniu śledzisz każdą fotografię, wyłapując szczegóły, których nie sposób dostrzec podczas pobieżnego przeglądania. Podobnie jest z poezją, która wymaga od odbiorcy skupienia, kilkukrotnego powrotu do tekstu, pochylenia się nad każdym słowem, najmniejszym szczegółem.
Dzisiaj niedziela, najodpowiedniejszy dzień na takie nieśpieszne rozrywki, z miseczką jarmużu czy też bez niej.
